Aranızı düzeltin!

Hz. Enes (r.a.) anlatıyor: '

Resûlüllah (s.a.v.) ile beraber bulunuyorduk. Bir ara azı dişleri görülecek şekilde gülümsedi. Sebebini sorduğumuzda şöyle buyurdular:

'Ümmetimden iki kişi Allâh'ın huzuruna gelirler. Birisi,

-Yâ Rab, benim bunda hakkım var; hakkımı bundan al, bana ver, der. Allah Teâlâ da ötekine,

-Hakkını ver, buyurur. Adam,

-Yâ Rab, bende sevap nâmına bir şey kalmadı, der. Cenâb-ı Hakk,

-Baksana, bu adamın sevabı kalmadı, ne dersin? buyurur. Adamcağız,

- O halde benim günahlarımdan alsın, der.

Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz bunu anlatırken gözleri yaşardı ve, 'O gün büyük bir gündür. İnsan; günâhının alınmasını ister' dedi. Bunun üzerine Allah Teâlâ hak sahibine,

-Başını kaldır ve cennete bak, buyurur. Adamcağız,

- Yâ Rab, inci ile işlenmiş, gümüşten apartmanlar ve altından köşkler görüyorum. Bunlar hangi peygamber, hangi sıddîk veya hangi şehitler içindir? der. Allah Teâlâ,

-Bunlar, bana ücretini verenler içindir, buyurur. Adamcağız,

-Bunların hakkını kim ödeyebilir? der. Hz. Allah,

-Sen istersen bunlara sahip olabilirsin, buyurur. Adam,

-Nasıl olur, yâ Rab? deyince, Cenâb-ı Hakk,

-Hakkını bu adama bağışlamakla, buyurur. Adam,

-O halde ben bunu affettim, der. Allahü zû'l-Celâl hazretleri de,

-Arkadaşını al, beraberce cennete girin, buyurur.

Sonra Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz, 'Allah'tan korkun, Allah'tan korkun ve siz de kendi aranızı düzeltin. Bakınız, bizzat Hazret-i Allah mü'minlerin arasını buluyor' buyurmuşlardır.

Bülbül neden feryat ediyor?

İbrâhim aleyhisselâmı ateşe attıkları zaman bütün melekler, vahşi hayvanlar ve kuşlar ağlaştılar ve etrafında toplanıp, İbrâhim aleyhisselâma bir yardım yapabilmenin çâresini aradılar. Bunların arasında zayıf bir bülbül yavrusu vardı. Kendini ataşe atacağı sırada Allahü teâlâ, Cebrâil aleyhisselâm emredip buyurdu ki:

- O kuşu tut ve ne dileği olduğunu sor? Cebrâil aleyhisselâm kuşu tutup istediğini sorunca, kuş dedi ki:

- Halilullah'ı ataşe atıyorlar. Madem ki kurtarmağa kâdir değilim, bâri onunla beraber yanayım. Cebrâil aleyhisselâm, kuşun bu cevabını Allahü teâlâya arzedince: buyurdu ki:

- O kuşun benden dilediği nedir? Bülbül şöyle arzetti. Benim dünyada, Hak teâlânın adını anmaktan başka arzum yoktur.Binbir ismi olduğunu işittim. Yüzbirini biliyorum. Dokuz yüz ism-i şerifini de bilmek isterim.

Hak teâlâ kuşun dileğini yerine getirdi. Şimdi sahralarda feryat eden bülbül, Hak teâlânın ismini söylemektedir. Nemrud'un ateşi, İbrâhim aleyhisselâma gülüstan olunca, bülbül gelip gül ağacında nağmeye başladı. O zamandan kıyâmete kadar, gül ağacına muhabbet etti, âşık oldu.

Tahta Çanaklar

Süleyman dede, iyice yaşlanmıştı.Gözleri görmüyor, kulakları iyi işitmiyordu.Yemeğini yiyemiyor,üstüne başına döküyordu.Bir akşam yiyeceklerdi. Süleyman dede ekmeğe uzanayım derken, tabağını yere düşürdüüüü. Tabak kırldı.Gelini kızdı, bağırdı.
Bu olaydan sonra Süleyman dedeyi sofraya oturtmadılar.Onun için tahta çanaklar yaptılar.Yemeğini tahta çanaklara koyup verdiler.
Ali dedesinin bu durumuna çok üzüldü!Bir gün onlar da yaşlanacaktı.Bunu onlara nasıl anlatmalıydı.
Yağmurlu bir gündü.Ali, birkaç tahta bulmuştu.Onları oymaya başladı.Bir yandan da anne ve babasına bakıyordu.Onlar merak ettiler.
Yanına gelip sordular:
-Ne yapıyorsun Ali?
-Tahta çanaklar yapıyorum.
Tahta çanakları ne yapacaksın?
-Sizin için.
-Bizim için mi?
-Tabi sizin için .Yaşlandığınızda yemeklerinizi bunlara koyacağım.Dedeme öyle yapmıyor musunuz?
İkisinin de yüzü kızardı.Yaptıklarından pişman oldular.Dedemden özür dilediler.