Türk Milletine Borcumuz Var

İdris Yamantürk
Türk Milletine Borcumuz Var

KÜLTÜREL GELİŞİM YÖNTEMİ

İNSAN KENDİSİNİ NASIL YETİŞTİREBİLİR?

OKUNMASI GEREKLİ KİTAPLAR

İyilik Olsun Diye...

 (Hadiseyi, belgeleri ile bir savcı arkadaşımdan ve hadisenin geçtiği köyün muhtarından dinlemiştim. İlgili olanların çoğu sağ olduğu için yer ve şahıs adları gizlenmiş, ancak  olay aslına uygun olarak nakledilmiştir. Memleketteki manzarayı çok iyi yansıtmaktadır. Belki bazılarının aklını başına getirir.)

          SAVCIDAN DİNLEDİKLERİM      
  Köyün birinde "sefük"(muhakemesi oldukça zayıf) bir kız vardır. Aklı kıt ama oldukça güzel, akça pakça bir kızdı. Gene kendisi kadar olmasa da biraz sefük olan bir oğlanla evlendirilir. Evlenmesine çevrede dindarlığı ile tanınan varlıklı bir adam da yardımcı olur.

          Bu yardımsever hacı, yeni geline her hafta yazma alır, fistan alır, basma alır, bazen de ipekli giyecekler getirir. Zaman zaman da çarşıdan tatlı yiyecekler alıp verir. Yeni gelin hacıya sonsuz güvenmekte, yalnız kaldığı zaman ev işlerinde de yardım etmektedir. Hacının niyeti başkadır, fakat gelin anlamaz. Bir gün evde yalnız kaldıkları zaman geline saldırır. Gelin direnirse de emeline nail olur. Kızı ağlarken gören akrabaları deliye döner, silâhlar patlar. Olay mahkemeye intikal eder. Duruşmada hâkim sorar:
          -Kızım, ölen adamı tanır mısın?
          -Tanırım.
          -Nasıl biri idi?
          -İyi adamdı .Namazlı abdestli. Çok iyiliğini gördüm.
          -Nasıl iyiliklerini gördün?
          -Fistan alır, basma alır, bisküvi gibi tatlılar alır, getirirdi. Çok iyiliğini gördüm.
          -Bunları neden yapardı?
          -İyilik olsun diye.
          -Yaa .Olay nasıl  olduğunu anlatabilir misin, kızım?
          -Anlatayım: Getirdiği fistanları giyerdim. O zaman severdi beni, okşardı."Ne de güzel yakışmış" derdi. Olay günü çarşıdan aldığı şalvarı giymiştim. Evine yardıma gitmiştim. Başka kimse yoktu. Şalvarın yakıştığını söyledi. Baldırlarımı, sırtımı, göğsümü okşamaya başladı.
          -Kızım, karşı koymadın mı? Neden böyle yapıyorsun demedin mi?
          -Yoo. Demedim, iyilik olsun diye yapıyordu.
          -Eee. Devam et hele, sonra neler oldu?
          -Sonra şalvarımı çıkarmaya başladı. Şalvarıma sarıldım, ama baş edemedim. Olanlar oldu.
          -E kızım o zamana kadar adamın ne yapacağını anlayamadın mı?
          -Yoo. İyilik yapıyor sandım.

          MUHTARDAN DİNLEDİKLERİM

          Hadiseden sonra köyün edepsiz delikanlılarından biri kıza göz koyar. İncik alır, boncuk alır, ipekli alır; ama bir türlü yanına yaklaşamaz. Hediyeleri de kabul etmez. Haytanın canına tak demiş ki kızı tenhada kıstırır:
          -Be kaltak! O muşmula suratlı heriften neyim eksik ki bana yüz vermez, hediyelerimi kabul etmezsin?
          -Piç kurusu! Sen itin tekisin. O, abdestli namazlı bir adamdı.Sana güvenilmez.
       
EŞEK DEĞİL YA, LÂFIN GERİSİNİ ANLAR.

Mehmet Özgedik'ten naklen...

Şaşırtan Davranışlar

Platon'a iki soru sormuşlar.

Birincisi ; "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nedir ? "

Platon tek tek sıralamış :

- Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler... 
- Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri almak için de para öderler...
- Yarından endişe ederken bugünü unuturlar. Dolayısıyla ne bugünü ne de yarını yaşarlar...
- Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler...

Sıra gelmiş ikinci soruya ; "Peki sen ne öneriyorsun?"
Bilge yine sıralamış ;

- Kimseye kendinizi "sevdirmeye" kalkmayın! Yapılması gereken tek şey, sadece kendinizi "sevilmeye" bırakmaktır...

- Önemli olan; hayatta "en çok şeye sahip olmak" değil, "en az şeye ihtiyaç duymaktır.

İki ders

TEKNOLOJİ SEVGİNİN YERİNİ TUTAMAZ

MUHAMMED ALİ KILEY'İN DERSİ

En güzeli ararken!...

Bir kasabada çok güzel bir kız yaşarmış.
Her yerden isteyenleri gelirmiş ama kız hiç kimseyi beğenmezmiş ve kimsenin teklifini kabul etmezmiş.
Kızla aynı kasabada yaşayan birde genç varmış oda kızı çok severmiş ve kıza görücü göndermiş, kız bu gencin teklifini de kabul etmemiş.Bunun üzerine genç çok üzülmüş ve o kasabayı terk etmiş başka şehre gitmiş.
Aradan yıllar geçmiş ve delikanlı doğduğu toprakları özlemiş.
Yıllar sonra doğduğu kasabaya dönmüş.
Sabah uyandığında aklına yıllar önce evlenmek istediği, kasabanın güzel kızı gelmiş.
Otelden çıkmış ve gördüğü yaşlı bir adama kızı sormuş.
Yaşlı adam az ilerde güzel bahçe içinde bir ev göstermiş, kızın orada oturduğunu söylemiş.
Delikanlı kızın nasıl biriyle evlendiğini merak etmiş.
Bir köşede beklemeye başlamış, bir müddet sonra kızı yaşlıca pekte hoş görünmeyen bir adamı yolcu ederken görmüş.
Üstelik zengin bir adam da değilmiş.
Adam gittikten sonra delikanlı kapıyı çalmış, kendini tanıtmış.
Sonra niye bu adamla evlendiğini kıza sormuş
Kız söylerim ama bir koşulla demiş.
Delikanlıyı evin arkasında büyük bir gül bahçesine götürmüş.
Bu bahçenin en güzel gülünü bana getirirsen sana niye bu adamla evlendiğimi söyleyeceğim demiş.
Ama asla geri yürümek yok bahçede, arkana bakmak yok en güzel gülü istiyorum sadece demiş.
Delikanlı memnuniyetle demiş ve girmiş bahçeye.
Çok güzel sarı bir gül görmüş karşısında tam elini güle uzatmışken, az ötede pembe bir gonca görmüş.
Ona uzanırken gözüne kadife kırmızı bir gül ilişmiş.
Derken birde bakar ki bahçenin sonuna gelmiş.
Kıza verdiği söz aklına gelmiş ve geri dönememiş.
Mecburen bulduğu alelade, hatta solmaya yüz tutmuş bir gülü mahcup bir şekilde kıza götürmüş.
Kız gülü görünce gülümsemiş.
Delikanlıya bilmem aldın mı cevabını demiş.
Herzaman daha iyisini bulmak isterken omur geçer ve sen en son bulduğuna razı olmak zorunda kalırsın.
Bu yüzden gençlik gitmeden elindekiyle yetinebilmeyi öğrenmek gerekir...

x

İki derin görüntü

Kızılderililer çadırın içinde konuşuyorlar

Yaşlı kızıldereli reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede birbiriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini izliyorlardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı ve oniki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı.

kızılderililer

Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri kurt köpeğiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli olduğunu düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden ihtiyacı olduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık. O merakla, sordu dedesine: Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sırtını sıvazladı.

- “Onlar” dedi, “benim için iki simgedir evlat.”

- “Neyin simgesi” diye sordu çocuk.

- “İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.

Çocuk, sözün burasında; ‘mücadele varsa, kazananı da olmalı’ diye düşündü ve her çocuğa has, bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:

- “Peki” dedi. “Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?”

Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa.

- “Hangisi mi evlat? Ben, hangisini daha iyi beslersem!”