Şaka Yapmıyorduk

80'li yıllarda biz öğrenciydik ve nasıldık bir bakın:

Saçlara jöle, tırnaklara oje, sürülemez,
spor ayakkabıyla okula girilemezdi.

Erkekler kravat, kızlar fiyonk takmadan, yaka ve tırnak kontrolü yapılmadan derse girilemezdi.

Sabahları bahçede sıra olunur, pazartesi sabah Cuma öğleden sonra müdür konuşma yapar, özel günlerden biriyse saygı duruşu yapılır ve gerçekten saygıyla durulur, İstiklal Marşı okunurken dik durulur, konuşulmaz, saygı duyulurdu.

Öğretmenlerle dalga geçilemez, veli toplantıları aileye korkarak bildirilir, okulda "konuştuğun" (sevgilin) varsa sadece bahçede yan yana yürünürdü.

Forma ile okula gidilir, eve gelene kadar forma çıkarılmazdı. Gömlekler pantolonların - eteklerin, içine sokulur, okul renkleri dışında bir renk giymek yürek isterdi.

Küpe, kolye, yüzük, bilezik hafta sonları takılır, saçlar erkeklerde tıraşsız, kızlarda 3 boğum örgüsüz ise disipline gidilirdi.

Cep telefonu yoktu, internet de yoktu ama yine de öğrenciler birbirleri ile haberleşirdi.

Biyoloji dersinde üreme konusu anlatılırken utanılır, aruz ölçüsü ezberlerken delirilir, milli güvenlik hocaları askeri disipline sokmaya çalışırdı.

Okul kitapları üzerinde sevilen sanatçı resimlerini olduğu klasörlerde taşınır, ders yılı başında mutlaka kap kâğıdıyla kaplanır, etiketler yapıştırılır, etikete adı-soyadı- sınıfı- hangi dersin kitabı olduğu yazılır, o derse ait defterler de kolaylık olsun diye aynı desen kap kâğıdıyla kaplanır, ders sırasında yanında kitabı olmayan azarlanırdı.

Sınıflar kalabalık olsa da çıt çıkmadan ders dinlenir, boş derslerde sınıftan çıkılmaz, ders saatlerinde okul sınırlarını ihlal etmek isteyenlere acınmazdı.

Ödevler mutlaka yapılır, dönem ödevleri için kütüphaneler, meydanloueres, ana ya da temel britanikalar taranır, ödevler elle ve mutlaka dolmakalemle yazılırdı.

Yat denince yatılır, sabah okula servis yerine otobüsle gidilir, bazen çanta yoklaması yapılır, okula yasak bir şey getirilemezdi.-okulun herhangi bir yerinde sakız çiğnenemez, derslerde bir şey yenemez, su içmeye gitmek için izin istenirdi.

Birine uyuz olduysak öğretmene şikâyet eder, asla kendimiz sopayla, bıçakla girişmez, çeteleşmez, okul dışında bile kavga etmezdik. Bilirdik ki kavga edersek evde ya da okulda bi posta daha dayak var.

Kızlarla erkekler birbirine mesafeli durur, el şakası yapmaz, küfürlü konuşmaz, efendilik bozulmazdı.

Yerli malı haftası sınıf pikniğine döner, her tür yiyecek bulunur ve biz bu yemekleri paylaşırdık.

Kitap okurduk örneğin, ödev bile olsa okurduk. Değiştirip kitapları öyle okur, kütüphaneden kimlik çıkartır kütüphanede okurduk.

Biz öğrenci gibi öğrenciydik. Saygılıydık, tertipliydik, edepliydik...

Biz çok güzel öğrencilerdik. Çok zor da olsa o dönemlerde hayat, şimdikiler gibi kayıp kuşak değildik. Hayatın bir anlamı vardı ve biz bunu bilmesek bile hissederdik...

Trafiği Kim Altüst Ediyor?

Temel, yıllar sonra biriktirdiğiyle elden düşme Murat 124 alır. Arabasıyla memleketine giderken araba arızalanır. Yolun kenarına çeker, motor kapağını açar, ne olduğunu anlamaya çalışırken bir Ferrari yanaşır:

— Hayrola hemşerim, arabanın nesi var? İstersen senin arabayı benimkine bağlayalım, çekeyim ilk tamirciye kadar.
Temel bu teklife çok sevinir. Ara halatı ile Murat'ı Ferrari' nin arkasına bağlarlar. Ferrari' nin sahibi genç uyarır:

— Ben hız yapmayı çok severim. Eğer farkında olmadan aşırı hız yaparsam, sen selektör yap beni uyar!

Temel:
— Tamam!

Yola koyulurlar. Bir süre sonra Ferrari gaza basmaya başlar, 60.80.100 derken, Murat124 arkadan selektör yapar.
Ferrari durumu anımsar ve yavaşlar, bir sure sonra Ferrari yeniden gaza basar, 60, 80,100... Selektör yeniden anımsatır.

Ferrari yavaşlar. Yolda bu şekilde ilerlerken bir Lamborghini

Ferrari' ye yaklaşır:
— Kapışalım mı?

Ferrari yanıtlar:

— Nesine?

— 340 km. ötedeki benzinliğe ikinci varan, ilk varanın deposunu doldurur.

Ferrari hemen onaylar ve yarışa başlarlar. 120, 140, 180, 220...
O arada trafiği denetleyen helikopterdeki görevli polis, genel merkeze bilgi vermektedir:

- Komiserim, şehrin kuzeyindeki yolda trafik güvenliği tehdit altında! 3 araç yarış yapıyor.
Ferrari ile Lamborghini saatte 300 km hızla yan yana gidiyorlar, arkadan da Murat 124 onları geçmek için 10 dakikadır sellektör yapıp yol istiyor!... :)))

Mucize

MUCİZE

Küçük bir kız yatak odasına gitti ve gömme dolaptaki gizli yerinden camdan bir reçel kavanozu çıkardı. Tüm bozuk paraları yere döktü ve onları dikkatle saydı. Üç kere saydı. Toplamı tam olarak mükemmel olmalıydı. Hata yapma şansı yoktu. Madeni paraları kavanoza dikkatle geri koydu ve kapağı kapattı, arka kapıdan gizlice çıktı ve 6 blok ilerdeki kapısının üzerinde Yerli Şefin büyük kırmızı işareti olan Rexall eczanesine doğru yola koyuldu. Eczacının dikkatini ona vermesi için sabırla bekledi, ama eczacı o anda çok meşguldü. Tess bir sürtme gürültüsü yapmak için ayağını döndürdü. Hiçbir şey olmadı. Yapabileceği en gürültülü ses ile boğazını temizledi. Faydası olmadı.

Sonunda kavanozdan bir çeyreklik çıkardı ve onu cam tezgahın üzerine çarpti. İşe yaramıştı !
“Ne istiyorsun?” diye sordu eczacı, kızgın bir ses tonu ile. “Şikago’dan gelen, asırlardır görmediğim kardeşim ile konuşuyorum” dedi sorusunun yanıtını beklemeden.

“Evet, size erkek kardeşimden bahsetmek istiyorum” diye yanıtladı Tess, aynı kızgın ses tonu ile. “O gerçekten, gerçekten çok hasta...ve ben bir mucize satın almak istiyorum”.

“Pardon ?” dedi eczacı.
“Onun adı Andrew ve başının içinde giderek büyüyen kötü bir şey var ve babam sadece bir mucizenin onu kurtarabileceğini söylüyor. Bir mucizenin fiyatı ne kadar?”

“Burada mucize satmıyoruz, küçük kız. Üzgünüm, ama sana yardim edemem” dedi eczacı, biraz yumuşayarak.

“Dinleyin, onu ödeyecek param var. Eğer yetmezse, kalanını getiririm. Sadece bana fiyatını söyleyin.”

Eczacının kardeşi iyi giyimli bir adamdı. Öne doğru eğildi ve küçük kıza sordu, “Kardeşinin ne tür bir mucizeye ihtiyacı var?”

“Bilmiyorum,” diye yanıtladı Tess, gözleri sulanarak. “Sadece onun gerçekten hasta olduğunu biliyorum ve annem onun bir ameliyata ihtiyacı olduğunu söylüyor. Ama babamın bunu ödeyecek parası yok, onun için paramı kullanmak istiyorum.”

“Ne kadar paran var?” diye sordu Şikago’dan gelen adam.
“Bir dolar ve on bir sent” diye yanıtladı Tess, ancak duyulabilir bir sesle. “Ve bu sahip olduğum tüm para, ama eğer daha lazımsa biraz daha getirebilirim.”

“Evet, ne tesadüf” diye gülümsedi adam. “ Bir dolar ve on bir sent - küçük kardeşin için bir mucizenin tam ücreti. Bir eli ile parayı aldı, diğer eli ile kızın elinden tuttu ve “Beni yaşadığın yere götür” dedi. “Kardeşini görmek ve anne baban ile tanışmak istiyorum. Gereksinim duyduğunuz mucizeye sahip olup olmadığımıza bir bakalım.”

Bu iyi giyimli adam Dr. Carlton Armstrong idi, nöro - cerrahide uzman bir cerrah. Ameliyat ücretsiz yapıldı ve Andrew’in eve dönmesi ve iyileşmesi uzun sürmedi. Anne ve baba onları buraya kadar getiren olaylar zinciri ile ilgili mutlu şekilde konuşuyordu. “Bu ameliyat gerçek bir mucize” diye fısıldadı annesi. “Ameliyatın maliyetini merak ediyorum”

Tess gülümsedi. O, bir mucizenin fiyatının ne olduğunu tam olarak biliyordu...bir dolar ve on bir sent....artı küçük bir çocuğun inancı.

Mucize doğal yasanın ertelenmesi değildir, daha yüksek bir yasanın işlemesidir...(GERÇEK BIR HIKAYE)

Hangisi Doğru?

Aşağıda beş şekil verilmiştir.Diğerlerinden farklı olan şekli bulunuz..

Aşağıdaki cevabı okumadan önce lütfen şekillere bakıp düşünün.

“B seçeneğini şeçtiyseniz tebrikler! Dorğu cevabı buldunuz.

Düz kenarı olan tek şekil B seçeneği.

Bazılarınız C seçeneğini seçmiş olabilir.

Çünkü diğerleri arasında asimetrik olan bir tek o.

C de doğru cevap.

Benzer bir durum A seçeneği için de geçerli:

Köşesi olmayan bir tek o var. Bu yüzden A da doğru.

D peki? hem düz bir kenara hem de eğimli bir kenara sahip sadece D seçeneği var. Öyleyse D seçeneği de doğru.

Peki ya E?

Diğerleri arasında öklidçi olmayan bir üçgenin öklid bir alandaki izdüşümü olan şekil E seçeneği.

O da doğru cevap bu durumda.

Bu tür bir alıştırmayı okulda göremezsiniz.

Eğitim sistemimiz insanlara neyin doğru cevap olduğunu öğretmek üzere kurulmuştur.

Bir tek doğru cevap olduğu yaklaşımı, düşüncelerimizin en derinlerine kadar nüfuz etmiştir.

Sorun hayatın büyük bir bölümünün böyle olmadığı gerçeğidir.

Hayatımız belirsizliklerle dolu ve aradığımıza bağlı olarak birden fazla doğru cevap var.

Ancak sadece tek bir doğru cevap olduğunu düşünürseniz bir tane bulduğunuz anda aramayı bırakırsınız.”

-Roger von Oech (Beyninizi Kamçılayın kitabından)

Çoktan seçmeli soru yağmuru altında ıslanmış körpe beyinler, sadece tek bir doğru cevap arayışı içerisinde yaratıcılıklarını yitiriyorlar.

Farklı perspektiflerle düşünme yeteneğimiz, daha biz küçükken öğretmenlerimiz tarafından acımasızca gasp ediliyor.

Oysa, perspektifimizi değiştirip bilgimizle oynayarak olağanı olan dışına çevirebiliriz.

Albert Szent-György nin dediği gibi; 'Buluş dediğimiz şey herkesle aynı yere bakıp farklı bir şeyler düşünebilmektir.'

Atatürk Nasıl Bir Önderdi?

Atatürk’ün kişisel özelliklerinden biri de önder olmasıdır. Gerek  askerliğinin, gerek devlet adamlığını hep başarılar içinde  geçmesinin bir nedeni de çok iyi bir yönetici ve önder  olmasıdır. Yöneticiliği etkileyicidir. İnsanları etki altına alma  sanatını çok iyi uygular. Bunu yaparken de bağlı kaldığı kural,  dürüstlüktür.”Birbirimize hep hakikati söyleyeceğiz.  Felakat ve saadet getirsin, iyi veya fena olsun daima  hakikatten ayrılmayacağız .” Hayatta en fena şey  riyakârlıktır. Hakikat ne olursa olsun riyakârlar onu temizlik ve  saflık kisvesine bürünerek saklamaya çalışırlar ki bu  büyük bir tehlikedir.”  Atatürk, yönetirken işte bu esaslara bağlıdır. O ayrıca verdiği karaları sonuna kadar uygular Büyük kararlar vermek  kâfi değildir. Bu kararları cesaret ve kesinlikle tatbik etmek  lazımdır. Mustafa Kemal ayrıca uygulanamaz nitelikte karar da  vermez o bunu çok iyi bilir ve şöyle der:“Benin her emrim  yapılır; çünkü benden yapılmayacak emirler çıkmaz.”  Nutukta yer alan şu sözlerini kendine sürekli olarak rehber  yapmıştır. “ Hayat demek mücadele çarpışma demektir.  Hayatta muvaffakiyet mutlaka mücadelede  muvaffakiyetle mümkündür. Bu da manevi ve maddi  bakımdan kuvvete kudrete dayanır bir niteliktir.”  Kendi dehasında bu kuvvet ve kudret mevcut  olduğundan hep başarıyı düşünmüş ve sağlanmıştır. Onda hemen hemen bütün önderlerde görülen gurur ve kendini beğenmişlik kesinlikle yoktu. Şöyle diyordu.  ”Bir adam ki büyük olmaktan bahseder benim hoşuma  gitmez bir adam ki memleketi kurtarmak için evvela  büyük adam olmak lazımdır der ve bunun için bir de  örnek seçer onun gibi olmayınca memleketin  kurtulamayacağı inancında bulunur bu adam değildir.  Gerçekte ihtirassız büyük bir iş meydana getirilmez  Fakat onun herhalde millet yolunda bir hizmet  gayesinde yönelmiş olması lazımdır.  Başkan olan kimsenin milletin ülküsüne göre hareket  etmesi ve milletin psikolojisini bildikten sonra o  milletin eğilimine göre uyması gerekir. Atatürk’ün en belirgin özelliklerinden biri de budur. Onun ben yaptım ben kazandım ben başardım gibi  kendisini övücü sözler söylediği görülmemiş Tam tersi  yaptıklarını hepsini millete mal etmiş Türk milleti başardı,  demişti. Zaferden sonra Ankara’ya geldiğinde kendisini  coşkun törenlerle karşılayan içtenlikle kutlayan halka  verdiği söyleve Türk askerine şükranlarını bildirerek  başlamış Vatanın kurtuluşu kazanılan zaferler  Türk ordusu ile büyük Türk milletinin gösterdiği  kahramanlık ve fedakârlık eseridir, diye  sözlerine son vermiştir. Bir insan ata bu kadar mı yakışır? Mustafa Kemal gösterişten hoşlanmayan gerçek bir halk adamıdır kendisini bütün varlığı ile memleket  ve millet işlerine adamıştır. Milletin kendisine verdiği  serveti olduğu gibi yine millete vermiştir. Öyle ki  bu servetin mirasçılarına geçmemesi için özel bir  kanun çıkartmıştır Bu dünya tarihinde hiçbir devlet  adamında görülmeyen bir davranıştır. Onun  dünya tarihinin seçkin birkaç adamı arasında yer alması  biz Türkler için bir mutluluk ve kıvanç kaynağı olmalıdır. Kaynak: www.ataturkinkilaplari.com

Bize Anlatılmayan Atatürk

BİZE ANLATILMAYAN ATATÜRK...

Hepimizin bildiği gibi Mustafa Kemal ATATÜRK dünya döneminin liderleri içerisinde 21 nci yüzyıla geçebilen tek liderdir. Üstelik diğer liderler kendi halkları tarafından yok edilmenin acısını yaşamışken, o hâlâ halkının ve dünyanın nabzında en büyük canlılığı ile, sevgisiyle, saygısıyla hala yaşayabilen dünyadaki tek lider.

Önemli olanda sanırım, yaşarken ölmek değil, öldükten sonra da bu kadar uzun süreli canlı kalabilmeyi başarmak değil midir.?

ATATÜRK’ü biz hep tarihe mal olmuş yönleri ile tanıdık: Asker ATATÜRK ya da devlet adamı ATATÜRK olarak. Bu verilen örnek dünyada tek olan örnektir. Zaten herhalde bir başkasına rastlamamız mümkün değil.

En büyük düşmanı; hani şu ordularını denize döktüğü düşmanı, Yunan Başkomutanı Trikopis; Hiçbir zorlama olmadan, hiçbir baskı olmadan her Cumhuriyet Bayramı Atina’daki Türk Büyükelçiliğine gidiyor Trikopis, ATATÜRK’ün resminin önüne geçiyor ve saygı duruşunda bulunuyor. Böyle bir büyük saygıyı en büyük düşmanında uyandırabilen bir Mustafa Kemal.

Yıl 1938, General Mcarthur’un en zor en problemli, en buhranlı dönemi. Birden çok sıkılır ve yanında duran yüz yürmiden fazla kişiye döner ve aynen şöyle der:

“Şu anda hiçbirinizi değil, büyük istidadı ile Mustafa Kemal’i görmek için neler vermezdim” dedirten o büyük özlemi ve onu oluşturabilen Mustafa Kemal’i.

Ya da, yıl 1938. Bir İran’lı şair Tahran gazetesine ölümü üzerine bir şiir yazar. İşte o şiirin iki mısrasını sizle paylaşmak istiyorum.

Diyor ki;

“Allah bir ülkeye yardım etmek isterse, onun elinden tutmak isterse başına Mustafa Kemal gibi lider getirir.” dizelerinde ki bu kıskançlığı oluşturabilen Mustafa Kemal.

Yıl 1976, UNESCO üyelerine bir öneriyle gelir. Öneri paketinde ki bir cümleyi sizlere okumak istiyorum.

Diyor ki:

“Bu gün UNESCO’nun üzerinde çalıştığı bütün projelerin isim babası Mustafa Kemal’dir”

Öneri nedir ?

Öneri ise onun doğumunun yüzüncü yılında, 152 üyesi vardı UNESCO’nun, 152 ülkenin devletleri aynı anda kutlasın önerisidir. Birden İsveç delegesi ayağa kalkar ve şöyle der:

“Ne yani dünyada bu kadar devlet adamı var hepsinin doğum gününü böyle kutlayacak mıyız ?” Rus delegesi ayağa fırlar yumruğunu masaya vurur ve 152 ülkenin delegelerine aynen şöyle der;

“Genç delege arkadaşım hatırlatmak isterim ki ATATÜRK öyle dünyadaki herhangi bir lider değildir, bırakın onu bir yıl anmayı her ülke her problemimizde çare olarak aramalıyız” sözlerini döktürtebilen bir Mustafa Kemal.

Sonra ne mi olur ?

UNESCO tarihinde ilk ve tekdir hiç olumsuz oy yok, hiç çekimser oy yok 152 ülke o metne imza atar.. Hani İsveç delegesi demişti ya “ne yani” diye. O İsveç delegesi bu imzanın atıldığı gün mikrofona gelir ve aynen şunları söyler;

“ Ben ATATÜRK’ü inceledim, bütün ülkelerden özür diliyor ilk imzayı ben atıyorum” İşte o muhteşem belge diyor ki ;

“ATATÜRK KİMDİR;

ATATÜRK ULUSLAR ARASI ANLAYIŞ, İŞBİRLİĞİ, BARIŞ YOLUNDA ÇABA GÖSTERMİŞ ÜSTÜN KİŞİ, OLAĞAN ÜSTÜ DEVRİMLER GERÇEKLEŞTİRMİŞ BİR İNKİLAPÇI, SÖMÜRGECİLİK VE YAYILMACILIĞA KARŞI SAVAŞAN İLK ÖNDER, İNSAN HAKLARINA SAYGILI, DÜNYA BARIŞININ ÖNCÜSÜ, BÜTÜN YAŞAMI BOYUNCA İNSANLAR ARASINDA RENK, DİL, DİN, IRK AYRIMI GÖSTERMEYEN, EŞİ OLMAYAN DEVLET ADAMI, TÜRKİYE CUMHURİYETİNİN KURUCUSU”…

Haiti’ye baktım haritada bir kutup kadar uzak ülke hadi gelin Haiti’ye gidelim. Yıl 1996. Haiti cumhurbaşkanı o yıl ölür! Bir  vasiyet bırakmıştır, 1996’da öldüğünde vasiyeti açılır. Vasiyetinde mezar taşına yazılması için bir metin bırakmıştır; Haiti Cumhurbaşkanı’nın bu gün mezar taşında yazan hitabeyi sizlere okumak istiyorum. 

Diyor ki ;

“Bütün ömrüm boyunca Türkiye’nin lideri Mustafa Kemal ATATÜRK’ü anlamış ve uygulamış olmaktan dolayı mutlu öldüm”

Peki yıllar bir şey değiştirir mi? 

Hayır….

2000 Yılında bizim basının kaçırdığı bir bilgi var, ABD Başkanı milenyum mesajını veriyor. Mesajın bir yerinde aynen şunları şöyle deniyor;

“Bu gün milenyum, hiç şüphe yoktur ki tek devlet adamı Mustafa Kemal ATATÜRK’tür. Çünkü o yılın değil asrın lideri olabilmeyi başarmış tek liderdir.”

2000’de ABD Başkanına işte bu gerçeği de ifade ettirebilen bir Mustafa Kemal var. Asker Mustafa Kemal’in, Devlet Adamı Mustafa Kemal’in çok dışında bir Mustafa Kemal.

Bir İngiliz gazeteci ATATÜRK ile bir röportaj yapar. Röportajını Amerikan Büyük Kütüphanesi'nden bulup getirttim ve bir yerinde Mutafa Kemal’e şöyle sorar gazeteci; “Birleşmiş Milletlere üye olmayı düşünüyor musunuz?” Mustafa Kemal’in cevabı aynen şöyle

“Şartlarımızı koyarız. Kabullerine bağlı. Biz  müracaat etmeyiz üye olmak için. Eğer davet gelirse düşünürüz.”

Evet Birleşmiş Milletler sadece Türkiye’yi davet edebilmek için yasasını değiştirir ve ilk davet edilen ülke olur Mustafa Kemal’in ülkesi, Türkiye’si, Birleşmiş Milletlere..

ATATÜRK ağlarken tarihte çok ender tespit edilmiştir. 25 yıllık araştırmacının 7 tespiti olmuştur. İlki Çanakkale’de topçu atışımız başladığı sırada döktüğü gözyaşıdır. Bir diğeri ise hepimizin bildiği bir hikaye ama yine de anlatacağım:

O günün kurak Ankara’sı, çorak bir köy. Çankaya’dan meclise gelirken yol üzerinde sadece ama sadece bir tek iğde ağacı varmış.ATATÜRK o iğde ağacının önünden geçişlerinde arabasını durdururmuş, inermiş ve iğde ağacına selam verirmiş. “Aman demişler Paşam ne yapıyorsunuz böyle?”, “ Eee o demiş yediğim meyvenin, sığındığım gölgenin, soluduğum havanın bir neferi. En az diğer neferler kadar bunun da selama hakkı var.” yani “Niye şaşırıyorsunuz?” der gibiymiş. Bir gün yanında bulunan arkadaşına “İşte bu benim…” derken bir de bakıyor ağaç yok ortada hemen iniyor. “Ne yaptınız bu ağaca?” diyor “Paşam” diyorlar, yolu genişletmek için mecburduk kestik ağacı.” “Yahu bir de bana sorsaydınız, bu ağaca kurtaracak yolu muhakkak bulurdum.” diyor. Daha fazla dayanamayıp arabasına biniyor, şoförünün ve arkadaşının gözü önünde ağlamaya başlıyor.

Bir tek iğde ağacı için mi dersiniz?

Hayır!

Çok zor şartlarda kurtardığı bu topraklarda yetişen bir canlıdır ve lideri olduğu için de bu toprakların da o iğde ağacının da sorumluluğu Mustafa Kemal’in omuzlarındadır, onun için.

Tahsin COŞKAN, o zamanın genç bir ziraat mühendisi. "Gel Tahsin seni bir yere götüreceğim fikrini almak istiyorum” diyor ATATÜRK. Giderler, gösterdiği yere bakar Tahsin Bey. Bataklık, sivrisinek salgını, hayvan leşlerinin olduğu berbat bir arazidir. “Ya Paşam hayrola?” der. ATATÜRK “Buraya bütün masrafı cebimden olmak üzere bir orman çiftliği yapmak istiyorum.” der. “Paşam buranın ıslahı ya sizin paranızı tüketir ya da zamanınızı, neden bu kadar mümbit topraklar varken gelip te burayı tercih ettiniz?” der. ATATÜRK’ün cevabı ATATÜRK’çedir. Der ki “Ben en zor olanı yapayım da siz arkamdan kolayları nasıl olsa yaparsınız.” Ne bilsin ki en kolayları bile çabuk yıkabildiğimizi, ama bu arada Tahsin COŞKAN “Paşam burada hiçbir şey yetişmez, pek uğraşmayın.” der. Ama dinleyen kim. Der ki “Tahsin buraya ziraatçıları getir ve incele, bana resmi bir yazı getir burası ile ilgili.” Bir müddet sonra Tahsin COŞKAN çok mutlu, kendi dediği çıktı, üzerinde “Burada hiçbir şey yetişmez” yazılı, altında da ziraatçilerin imzasının olduğu bir belgeyi Mustafa Kemal’in önüne koyar. ATATÜRK biraz mütebbesim  okur bu yazıyı. Kalemi alır, bu kağıdın yanına aynen şunları yazar; "BURASI VATAN TOPRAĞIDIR, KADERİNE TERK EDEMEYİZ.”

Etmez de. Aynı Sakarya Savunması gibi akasya savunmasını ele alır, çam köknarı oraya 30 Ağustos olarak tamamlar ve hiç unutmayacağımız bir gün, lütfen hiç unutmayın, tarihte atladık bu günü, 25 Mayıs 1933. Ne yapar biliyormusunuz hani 5 Haziran’larda kutladığımız, çevre günü değil mi?  Çevre günü ne zaman kutlanmaya başladı? 1980’den sonra. Peki 25 Mayıs 1933'de ATATÜRK ne yaptı? İlk çevre günü kutlamasını yaptı. Hem de bugün okullara soruyorum, ne yaptınız diye “Ya ağaç diktik ya çöp topladık..” öyle filan değil. Bütün Ankara halkını bedava trenler ile buraya getirtiyor, ağaçlar boy vermiş, altında dinlenmektedirler, havuz yapılmıştır, çocuklar yüzmektedirler. Hatta bütün masrafı cebinden ödemiştir ama kârı da almamıştır, buraya bir fabrika yaptırmıştır, süt ürünleri üretilmektedir, herkes yemektedir. Herkes çok mutlu ama en mutlusu Mustafa Kemal ATATÜRK.

Nebizade diye bir arkadaşı var, Nebizade’nin kafa çok karışık; “Yahu paşam senden başka bir tek kişi burada bir ağaç yetişeceğine inanmadı. Peki sen nasıl anladın burada orman olacağını?” der. “Gel Nebizade gel, şimdi anlatayım sana. Hani Tahsin COŞKAN’ın burda bir şey yetişmez dediği günün akşamı tebdili kıyafetle Çankaya’dan kaçtım, buradaki köylülere geldim. Köylüler beni tanımadılar. Köylülere, ağalar dedim burada ağaç yetişip yetişmeyeceğini bana en kolay yoldan nasıl ispat edersiniz? dedim. “Al" dediler, "bana bir testi su verdiler bir de kazma kürek. "Kaz oraya, göm testiyi, iki gün sonra gel, biz sana ne olacağını söyleriz.” dediler. Ah o iki gün Çankaya’da nasıl geçti bir Allah bilir, bir de ben. İki gün sonra gittim testiyi çıkarttım testinin içinde su bitmişti, köylülere uzattım. Dediler ki bana “Ağa testide su kalmamış, toprak su emiyor, bakma bunun üstünün kurak olduğuna, biraz uğraş burada ne ekersen biçersin.” Ve hani Tahsin COŞKAN’ın o raporu bana getirdiği gün çoktan projeye başlamış epey de ilerlemiştim.” diyecektir…

                                                                      

Kaynak:Araştırmacı Yazar Prof. İlknur GÜNTÜRKÜN KALIPÇI

Çocukluklarını Yaşatmak En Büyük Hizmet

DOĞAN CÜCELOĞLU'NDAN BÜTÜN ANNE BABALARIN VE ÖĞRETMENLERİN OKUMASI GEREKEN BİR HİKAYE

Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi, Hocam elinizi öpmek istiyorum, dedi. Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için, yanaktan öpüşelim, dedim, öpüştük. Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:
- Hayrola, neden elimi öpmek istedin?
- Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinize katıldım. Hayatım değişti.

O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.
- Ne oldu, nasıl oldu?
- Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, "Bir insanın ana vatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına
olanaklar yaratmaktır."Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:
- Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki, "Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına
olanaklar yaratmaktır." Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm.
Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?
- Hayır, neden?
- Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. "Oğlum bugün ödevini yaptın mı?" Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da
*sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, "cık" sesini çıkarıyordu.* Kızıyordum, söyleniyordum, "Niye yapmıyorsun ödevini!" diyordum.
Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.
Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devam etti:
- Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. "Ben ne biçim babayım," diye kendime sordum. Seminer için geldiğim*
İstanbul'dan çalışma yerim olan Kayseri'ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.
- Radikal bir karar!*
- Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam.
Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki, ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.
- Eşiniz ne dedi?
- Hocam biliyor musun ne oldu?
- Ne oldu?*
- Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, "Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış!
Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz."

- Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!
- Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim.
Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gör, dedi.
- Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?
- İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve "Hayır!" anlamına gelen "cıkk" dedi. O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım.

Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki, baba ya, ben seni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti.

"Ne büyük tehlike!" diye düşündüm. Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.
- Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, örtük ama önemli bir tehlike!
- İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen, "Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın," demişti. O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim!
Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.
- Eşiniz gelmek istemedi!*
- Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye.
Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler.
Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, siz ne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, önüme baktım. Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. "Çok mu kötü hocam?" diye sordum. Gülümsedi, hayır, kötü değil, dedi. "Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?"

- Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?
- Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım.
İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı. "O kadar mı kötü?" diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım.
Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum.Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.
"Gel seni yeniden kucaklayayım!" dedim. Kucaklaştık.
"Çocuklar Gülsün diye!" yaşayalım. Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur.
Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler.
Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler.
Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!

Doğan CÜCELOĞLU